07-04-2005 Zonder zijwieltjes !
Ik zit niet zoveel meer achter de computer, en ga ook vaak lekker vroeg naar bed. Helaas vind mijn rug dat niet zo leuk, want 's morgens is het pijnlijk. Maar ja...ik hoop dat het minder word als ze wat groter zijn en zelf kunnen lopen. Het gaat hier eigenlijk heel erg goed, en ik kan het goed vinden met de nieuwe hulp.
Danny plast bijna niet meer in zijn broek, dus daar ben ik heel erg blij om.
De beebs doen het fantastisch en ze hebben elke dag wel weer iets nieuws. Nikki kan sinds gisteren in haar handjes klappen, en heeft nu vier tandjes. En ze probeert te gaan staan in de box, maar ze komt nog niet verder dan haar knieën.
Davey is een brulaap want hij kan goed schreeuwen, en hij heeft een hele donkere stem. En dat doet hij gewoon voor de lol. Maar is heel vrolijk vergeleken met een paar maanden geleden.
Milan lacht nog altijd en overal om. Maar is erg afpakkerig en kan goed slaan en krabben, ook bij broer en zus. Verder is het een knuffelkont.
Danny is een schat en heeft het erg naar zijn zin op school. Zijn rapport was nog beter dan de vorige keer, en hij mag na de zomervakantie naar groep 2. Hij kan ineens weer veel meer zelf, en dat gaat me soms allemaal iets te snel. Ik heb toch al minder tijd om van hem te genieten sinds de drieling er is, vind ik zelf. Hij is voor de eerste keer wezen logeren bij mijn zus, en dat ging heel erg goed. Mama vond het wat minder, maar heeft zich eroverheen gezet. En sinds het vorige weekend kan hij zonder zijwieltjes fietsen. Van alles om trots op te zijn dus.
11-04-2005 Meerlingendag en krant !
We zijn gisteren naar de meerlingendag geweest in Hoevelaken. Ik vond het heel erg leuk, maar we werden wel veel aangesproken, waardoor Danny het soms wat lang vond duren. En het was best wel druk, zodat we niet echt hebben kunnen neuzen bij de tweedehands spulletjes. We kwamen er overigens ook niet goed doorheen met de drielingwagen.
We hebben ook nog gesproken met de mensen die naar Bonaire zijn geweest. Ik vond het een aardig stel, daar had ik het wel 5 dagen mee uitgehouden.
Helaas ben ik niet naar Ton van Rietbergen geweest, terwijl ik dat zo graag wou. Hij heeft een boekje geschreven “Alles in drievoud”, en ik ken zijn vrouw via het meerlingenforum. Hij gaf ook een lezing op de meerlingendag, om over zijn boek te praten. Ik ben zoveel mensen tegengekomen die een praatje met ons maakte, dat ik de tijd helemaal was vergeten. En de kids moesten ook nodig wat te eten hebben...dus jammer.
Maaaaar....vandaag stonden wij in de krant. Er was daar ook iemand van de Telegraaf en ze wou ons wat vragen stellen. Dat vonden we geen probleem, en we zijn met de hele familie op de foto geweest. Het zag er heel leuk uit, en nog een grote foto ook.
26-04-2005 Consultatiebureau !
Vorige week Donderdag zijn we weer naar het consultatiebureau geweest, dus weer tijd voor een update.
Davey is een hele rustige en lieve jongen geworden. Een paar maanden geleden wist ik soms niet wat ik met hem aan moest. Altijd maar zeuren, en niet op zijn beurt kunnen wachten. Ik heb daar veel energie in moeten steken. Maar van de één op de andere dag kende ik hem niet meer terug. En nu is het een lieverd en knuffelt heel erg graag met mama. Hij woog maar liefst 11,4 kilo en was 75 cm. lang. Waarom hij zo hard groeit mag Joost weten, want ze krijgen allemaal hetzelfde te eten en drinken. Maar ik merk het wel aan mijn rug. Alles was goed met hem, en is weer goedgekeurd. Hij wil heel erg graag zelf gaan staan, maar het lukt hem nog niet. Het komt ook omdat hij zus na wil doen, en dat is nog wel eens frustrerend. En hij heeft nog helemaal geen tanden, maar het word wel tijd dat ze komen want hij begint er steeds meer last van te krijgen, en grijpt ook heel veel naar zijn oortje.
Milan is ook een schatje (al mijn kinderen trouwens) Hij ligt met zijn 9340 gram en 72,5 cm. op het gemiddelde, dus daar kan je niets van zeggen. Hij is altijd heel erg rustig en je hoort hem bijna nooit. Slapen is een hobby van hem. Maar we zijn erachter gekomen dat hij ook heel driftig kan zijn. Hij slaat en schopt dan alle kanten op. Dus die moeten we in de gaten gaan houden. Hij is ook gek op haren trekken, vooral op die van broer en zus. Hij heeft boven twee tandjes en er is er nog één boven op komst. Verder kruipt hij de hele kamer door in zijn achteruit.
Nikki is een...tja hoe kan ik haar omschrijven...pfff...een pittige tante. Ze weet precies wat ze wil en kan al best wel veel. Ze gaat zelf overal aan staan, en kan ook zelf weer gaan zitten. En kan ook opzij stappen. Kruipen gaat momenteel erg snel, als ik me omdraai is ze foetsie. Ze zit nu vast met een tuigje in de kinderstoel want ze gaat erin staan. Een pittige tante dus...ze was trouwens 9910 gram en 73,5 cm. lang. Ze heeft 4 tandjes, twee boven en twee beneden.
Afgelopen Zaterdag zijn we voor het eerst met z'n allen naar de stad geweest, en dat viel me best wel tegen. Ik had niet van mezelf verwacht dat ik me zou gaan ergeren aan al die mensen die je aanspreken of botweg voor je wagen gaan staan. En begon me al snel te irriteren. Maar we kopen nog wel een tweelingbuggy, zodat het wat minder opvalt als we in de stad lopen. Dan zetten we Milan en Davey in die wagen want die lijken totaal niet op elkaar. Het geeft een heel raar gevoel als iedereen naar je kijkt, en denkt dat iedereen over je aan het praten is. Je let op alles wat je doet, en voelt je dan niet op je gemak. Ik zal eraan moeten wennen, maar begrijp nu wel beter dat sommige bekende nederlanders heel bot uit de hoek kunnen komen als je ze zomaar aanspreekt.
Zondag zijn we naar Ouwehands Dierenpark geweest (bon van de NVOM), en daar was het nog erger. Er waren heel erg veel tweelingen en een paar drielingen, maar toch bleven de mensen maar naar ons kijken. Laat staan als we de enige waren geweest met een drieling.
William heeft nog een rake opmerking gegeven aan iemand die zelf een tweeling had. Dat ging zo...
Vrouw: "Is dat een drieling"
William: "Ja"
Vrouw: "Oh, mijn God"
William: "Nee, die was er niet bij, ik heb ze zelf gemaakt."
De vrouw liep een beetje lachend met rode wangen de andere kant op, en William was helemaal trots op zichzelf.