07-07-2005 vakantie

Vanaf gistermiddag hebben we vakantie. We zijn toen met de hele familie naar het consultatiebureau geweest, en het was allemaal prima.

Davey 12,4 kilo en 79,0 cm. lang
Milan bijna 10 kilo en 75,5 cm. lang
Nikki 10,5 kilo en 76,5 cm. lang

Ze doen het alledrie heel erg goed, maar de jongens zijn toch wel heel ondeugend met z'n tweeën. Als ze gelijktijdig beginnen te lachen (=gieren) dan moet ik ze in de gaten houden. Stiekem naar de keuken gaan, en de la van de tafel openmaken, bij het speelgoed van grote broer kijken en ga zo maar door. Zus lacht er maar een beetje om, en gaat haar eigen weg. Ze trekt wel heel erg naar mij toe, en zit het liefst bij mij op schoot.

Davey staat steeds vaker los, en heeft per ongeluk een paar stapjes gezet, terwijl we alleen zijn shirt iets vast hadden. Nikki kan sinds kort aan het handje lopen, en Milan vind het allemaal nog een beetje eng.

Het valt me op dat moeders met één kind niet durven te zeuren tegen mij. Ook hoogzwangere vrouwen houden hun klaagjes voor zichzelf. Maar eerlijk gezegd vind ik heel veel dingen veel minder zwaar met drie kinderen ineen dan met één kind. Deze drie heb ik vanaf het begin heel anders behandeld, waardoor ze veel makkelijker zijn, dan Danny toentertijd was. Ik ben wel heel erg boos geweest op mensen die liepen te klagen dat ze zo druk waren. En dat toen de baby's nog heel klein waren. We liepen al maanden op ons tandvlees, en die mensen konden 's avonds gewoon naar bed als ze dat zouden willen. Zelfs eigen familie was te druk om even langs te komen, terwijl ze alleen grote kinderen hebben. Daar ben ik nog steeds pissig over, maar ik zie ze gelukkig niet meer.

Het ochtendslaapje moet er binnenkort vanaf, want na de zomervakantie moet ik Danny vaker zelf naar school gaan brengen, dus moeten ze mee. De bedoeling is om ze rond 12.30 uur naar bed te brengen, zodat ze op tijd wakker zijn om hem weer van school te halen. Dan moet ik alleen iemand hebben die hem om 13.15 uur mee naar school kan nemen. Davey en Nikki kunnen het volgens mij wel volhouden, alleen Milan zal het in het begin wel wat moeilijk hebben. Het zal een vermoeiend weekje gaan worden, maar we hebben toch vakantie.

Davey heeft nog steeds geen tandjes. Al maanden ben ik aan het roepen dat ze eraan komen, maar elke keer was hij toch onrustig om blijkbaar een andere rede. Van verschillende moeders hoor ik verhalen dat hun kind pas tanden kregen toen ze hun eerste verjaardag al hadden gevierd. Dus er is gelukkig nog hoop...

Momenteel is het bijten hier aan de orde, behalve Davey dan, want die heeft geen tanden. Het heeft dus toch ook voordelen. Maar Nikki kan er wat van, en vooral Milan moet het ontgelden. Soms staan de tandjes een paar dagen op zijn arm.