04-10-04 10 weken oud !
Ik begin te merken dat het toch wel een stuk drukker begint te worden, nu ze alledrie wat vaker wakker zijn. En de gebroken nachten van de afgelopen twee maanden beginnen nu toch ook wel op te breken. Eind van de week waren ze een beetje huilerig, en ik was daardoor gesloopt. Tijd voor mezelf zit er dan totaal niet bij, laat staan een beetje slaap inhalen. Maar het weekend heeft me goed gedaan, en we hebben lekker rustig aan gedaan. We zijn zelfs niet wezen wandelen met de "honingpot". Maar als het deze week een beetje droog weer is, ga ik Danny wel een paar keer lopend van school halen.
De avonden zijn ze nu ook veel rustiger geworden, dus sinds kort kan ik weer televisie kijken. Meestal was er altijd wel één bezig, maar vanaf 20.00 uur liggen ze heerlijk te slapen, en hoor ik alleen Davey af en toe, maar we weten inmiddels niet beter.
Woensdag zijn we naar de kinderarts geweest, en misschien waren ze daarom wel van slag. Teveel indrukken misschien? Alles was goed, en er waren helemaal geen opmerkingen. Ik heb nog wel gezegd dat Davey zo vaak wakker schrikt, maar hij had er eigenlijk geen antwoord op. Dus daar schiet ik weinig mee op, maar inmiddels weten we steeds beter hoe we ermee om moeten gaan. En het is ook al wel wat minder geworden. Ze waren weer goed gegroeid, Davey 5710 gram, Milan 4085 gram en Nikki 5495 gram. De hoofden van Milan en Nikki zijn even groot en die van Davey zelfs iets kleiner. Best wel apart eigenlijk, maar ze hebben ook alledrie een andere vorm van hoofd. O ja, en ze waren 53 cm (Milan), 57 cm (Nikki) en Davey 58 cm. lang.
Ik moest om 11.00 uur in het ziekenhuis zijn, maar dan hadden ze eigenlijk een voeding moeten hebben. Dus ik had bedacht dat we om 10.30 uur in het ziekenhuis zouden zijn, om eerst een voeding te geven, en daarna door te lopen naar de kinderarts. Maar die griet achter de balie vond dat we meteen maar door moesten lopen, zodat we ze vast konden meten en wegen. Toen dat was gebeurd, duurde het drie kwartier! voor de arts binnen kwam. Grrr, ik had ze dus gewoon een fles kunnen geven. Gelukkig had ik Brenda (vaste hulp) bij me, en samen hebben we ze redelijk rustig kunnen houden. Later wilde ze wel helpen met voeden, dat heb ik afgeslagen. Dat ik daardoor onhandig met twee baby's op schoot aan het voeden was, had ik er wel voor over :o)
Ik zal beginnen bij Davey, hij is toch de oudste hé :o) Dave is al veel rustiger geworden, vergeleken met eerst. Hij kan steeds beter rustig op schoot zitten en kijkt zijn ogen uit. Iedereen volgen vind hij erg leuk, en sinds kort begint hij veel meer te lachen. Als er geluid bij zou zitten, dan zou hij het uitgillen. En hij is helemaal wild van muziek mobielen. In zijn bed kan hij er heel lang naar kijken, en probeert de poppetjes te pakken. Bij de kinderarts hing een hele grote, en daar bleef hij maar naar kijken. Ik had verwacht dat hij het me moeilijk zou maken bij de kinderarts, maar we konden hem heel goed vermaken met die mobiel. Hij is namelijk niet te troosten met een speen.
Milan is heel erg veranderd in zijn gezicht. Hij begint eindelijk wat "body" te krijgen, en krijgt zelfs een ienieminie onderkinnetje. Hij is duidelijk gegroeid en dat doet me goed. Broer en zus zie je groeien, maar nu zien we het ook duidelijk bij hem. Hij draagt nu een kleine maat 62, en vind het leuk om naar zijn grote broer te kijken. Hij heeft de smaak van het lachen ook te pakken, en is bijna de hele dag wakker. Gelukkig kunnen we hem vermaken met een speen, hij is de enige die een speentje vast kan houden.
Nikki is nog steeds de makkelijkste van het stel, en je hoort haar bijna niet. En knuffelen vind ze echt heerlijk, ze kroelt helemaal tegen me aan. Zaterdag zat ze tegen me te kletsen, en deed ze me na. Tong uitsteken als ik dat deed en uhhh nazeggen. Ze ligt dan helemaal dubbel van het lachen, net als ik op haar wangetje blaas met mijn mond.
Een heerlijk stel dus samen en het ritme zit er goed in. De laatste voeding is om 23.00 uur en Nikki slaapt dan door tot 07.00 uur. De jongens komen vaak rond 05.00 uur, maar ik vind het al heel wat, want ze maken elkaar vaak wakker. Ze hebben de voedingen al een tijdje om de vier uur, en krijgen dus 5 flessen op een dag en de jongens soms 6.
Ik heb me opgegeven voor de cursus babymassage, maar moet nog even afwachten of het wel 's avonds word gegeven. Het gaat hier dus lekker zijn gangetje, maar wel steeds drukker.
13-10-2004 consultatiebureau
Dinsdag ben ik naar het consultatiebureau geweest. William had vrij genomen en is thuis gebleven om Danny van school te halen. Brenda (vaste hulp) en Bep (mijn zus) zijn mee geweest, dus we hadden alledrie een baby onder onze hoede. Dat liep echt perfect en heel relaxed.
Davey was als eerste aan de beurt en woog 6300 gram. Het is ook een beer om te zien, dus dat had ik wel verwacht. Ze hebben de boekjes niet helemaal ingevuld, dus ik weet niet hoe lang hij was. De laatste tijd is hij veel rustiger geworden, en vooral ook veel makkelijker. Ze wist nog dat ik tussendoor met hem was geweest, omdat ik niet wist wat er met hem aan de hand was. Ik had al een tijdje het vermoeden dat hij tandjes aan het krijgen is, en zij bevestigde dat ook. Ze voelde het ook, dus dat zou een verklaring kunnen zijn voor zijn gedrag.
Toen was Nikki aan de beurt en zij woog 5950 gram en was 60 cm. lang. Over haar valt altijd weinig te vertellen, dus daar was ik zo mee klaar :o) Wel handig zo'n makkelijk kind.
Milan woog 4700 gram en was 55,5 cm. lang. Ook hij is heel voorbeeldig, en is steeds vaker wakker.
Hij is ook enorm gegroeid en vooral ook in de lengte. Dat had ik al wel gemerkt aan zijn kleertjes. Het echte premature is eraf en hij begint een boller kopje te krijgen.
Ze was heel tevreden over alle drie, en stond te kijken van hun gewichten en ontwikkelingen. Milan doet precies wat hij hoort te doen voor zijn leeftijd, Nikki zit er iets boven, en Davey loopt zelf een beetje voor. Voor een drieling die 5 weken te vroeg is geboren doen ze het dus heel goed. Ik mag ook gewoon met bij voeden beginnen als ze 4 maanden zijn. Daar zit ik me nu al op te verheugen, want vooral Davey zal het lekker vinden (denk ik). Hij loopt heel veel te smakken en kijkt ook altijd als ik iets in mijn mond stop. Het duurt dan nog wel een maand, maar als ze eenmaal extra dingen krijgen worden ze vast veel makkelijker. Dan worden ze niet meer wakker omdat ze toe zijn aan een flesje, maar omdat ze gewoon wakker zijn. Ze zijn dan vast meer voldaan. Ik kan me dat van Danny in ieder geval nog wel goed herinneren.
Ze hebben ook hun eerste inentingen gehad, en dat is me heel erg meegevallen. Milan heeft zelfs geen kik gegeven, en de andere twee begonnen te huilen omdat ze vast werden gehouden, en niet van de prik. Ik was heel erg slim, want ik heb ze zelf niet vastgehouden, maar mocht ze lekker troosten. Toen de prik begon te werken (3 uur later) werden ze erg onrustig, maar hebben niet heel doordringend gehuild, zoals ik van Danny was gewend. We hebben ze toen een zetpil gegeven, en meteen een flesje. Ik heb ze bij de volgende voeding wakker moeten maken, en toen hadden ze nergens geen last meer van.
Pff, dat viel dus weer mee, het is toch altijd afwachten hoe ze de eerste keer reageren.
Milan en Nikki zijn de hele week onrustig geweest, en ik ben de hele dag met ze bezig. Misschien ook tandjes ?
17-10-04
Ik probeer de hele tijd al een verhaal te typen, maar ze gunnen me hier geen rust. Het is echt ongelofelijk, ik begin nog maar net en ik hoor er al weer twee. Ik ben alleen met ze, want Danny en Willam zijn naar het zwembad en daarna naar de Mac Donalds. Vorige week Zondag ben ik met hem naar het pannenkoekenhuis geweest, dus nu hebben zij iets leuks. Dat was trouwens wel heel erg leuk, even alleen mijn aandacht voor Danny. We hadden alleen een beetje pech, want we kregen op de heenweg een klapband met de fiets. William had ze blijkbaar te hard opgepompt. Dus ik moest eerst een stuk terug lopen, en daarna moesten we met de auto een plek zien te vinden op de boulevard op Zondagmiddag :o( Het is uiteindelijk gelukt, maar we waren wel ruim een half uur later dan gepland bij het restaurant.
Overdag is het hier tegenwoordig erg druk. Als ze wakker worden willen ze ook echt uit bed, ze spelen dan wat in de box of zitten op schoot of in de wipstoel. Dit houden ze vol tot de volgende voeding.
Ik word dus goed bezig gehouden.
Deze week heeft Danny ook herfstvakantie, dus dan heb ik helemaal mijn handen vol. En hij wil natuurlijk ook leuke dingen met me doen. Ik hoop dat ik aan het eind van de week een beetje voldoening heb, want ik zit er best wel tegenop. Het is heerlijk dat hij weer eens lekker thuis is, maar de laatste tijd kan hij ook erg dwars zijn en slecht luisteren. Dus een beetje extra aandacht zal hem geen kwaad doen. Maar ik heb deze week maar voor halve dagen hulp.
20-10-2004 Allemaal ziek !
Het is hier momenteel helemaal niet leuk. Iedereen is aan de diarree en Nikki heeft uitslag en is aan het overgeven. Ik loop echt op mijn tandvlees want dit is al een paar dagen aan de gang. Elke dag hoop ik dat het over is, want dit hou ik niet lang meer vol. Er is er constant één wakker en dan ook gelijk aan het brullen. En als ze dan slapen worden ze wakker van een spuitluier, dus beginnen we weer van voor af aan.
Vanaf 20.00 uur is het eindelijk even rustig, dus heb even op de bank gelegen voordat ze weer wakker worden. Morgenochtend ga ik boodschappen halen, en daar heb ik gewoon zin in, even weg uit dit huis. Zaterdagavond moet William werken en dan komt mijn moeder hier eten en helpen. En Zondag ga ik met Danny naar het Dolfinarium, en dan komen William zijn ouders hem helpen met één voeding. We hebben twee vrijkaartjes gekregen, en die zijn maar tot Zondag geldig. Dus daar gaan we gebruik van maken.
Tjonge, wat heb ik daar zin in !
28-10-04
Ik heb een hele zware week achter de rug. De hele dag alleen maar baby's in mijn armen gehad, zonder even tijd voor mezelf. Niet eens de tijd om even een mailtje te sturen of een stukje te wandelen met de hond. Dat ging me dus goed opbreken, zeker toen ik ook nog snotverkouden werd.
Maandagavond waren er twee tantes van William, want die komen elke week een avondje helpen. En ik had de baby's bijna aan ze meegegeven. Op dat moment had ik het ook helemaal niet erg gevonden, maar toen ze eenmaal lagen te slapen (niet voor lang) had ik er al spijt van. Want ik kan helemaal niet zonder mijn moppies. Vandaag voel ik me ineens weer een stuk beter, maar dat komt vooral omdat ze sinds gisteren weer rustig zijn. Dus ik ben de hele dag aan het knuffelen geweest, en kreeg heel veel lachjes terug. Ik kan er dus weer tegenaan.
Nikki en Milan zijn gisteren geweest voor een echo van de heupen. En ze konden alvast zeggen dat het er goed uitzag. Ze hebben allebei lekker van zich af geplast, en Milan zelfs over de handen van de assistente :o)