September 2005 Ik ben er weer !
Het is een tijd geleden dat ik weer wat heb geschreven, maar dat wil ik wel weer gaan doen. Nu ze één jaar oud zijn, word het tijd dat ik mijn leven weer terug krijg. Als je bevallen bent van een drieling, dan gaat in het begin alles op de automatische piloot. Je hebt eigenlijk geen keuze, want je komt met drie baby's thuis en daar moet voor worden gezorgd.
Het gekke is dat je er op dat moment helemaal voor gaat, en de korte nachten voor lief neemt. De eerste drie maanden zijn het niet meer dan 3 tot 4 uurtjes die je kan slapen per nacht. Zelfs dat kan je volhouden, maar na die drie maanden is het dan ook op. Gelukkig gaan ze dan langere nachten maken.
Na 5 maanden kwam de laatste voeding te vervallen, en dat was een luxe. Je denkt dan dat je het hebt gehad. Maar niets is minder waar, je hebt blijkbaar nog veel slaap in te halen, want ineens voel je de vermoeidheid. Toen ze 6 maanden waren, kreeg ik te horen dat ik minder hulp ging krijgen. Dat was een grote schok, en ik kwam even in een diep dal terecht, net toen het weer wat beter ging kwam de volgende dip toen ze 8 maanden waren. Gelukkig had ik geleerd van de eerste keer en kwam ik er veel sneller weer uit, dan de eerste keer.
Gelukkig zijn er nog hele lieve mensen waar we altijd op terug kunnen vallen. In het begin kregen we 's avonds hulp van tante Willy en mijn vriendin Natascha, en tot heden raken we ze maar niet kwijt :o) Mijn familie heb ik heel erg goed leren kennen, want ik heb ze geen één keer gezien...erg jammer.
Davey, Milan en Nikki zijn nu één jaar, en eindelijk kan ik zeggen dat het weer heel erg goed gaat. Veel dingen zijn langs me heen gegaan de laatste paar maanden, maar nu besef ik alles veel meer. Blijkbaar heb ik al die tijd in een roes geleefd, en wat ben ik blij dat ik dit dagboek bij heb gehouden. Het is heel erg leuk om alles terug te lezen, en er komen weer veel herinneringen naar boven.
Ik vind het nu allemaal steeds makkelijker worden. Misschien ook wel omdat het schuldgevoel niet meer zo mee speelt. Ze kunnen zich steeds beter vermaken als ik met een ander bezig ben, en als er iemand een knuffel wil hebben komen ze naar me toe. Ik knuffel dan ook heel wat af op een dag.
Ze zijn allemaal even lief en leuk.
Ik heb er mijn handen vol aan, vooral met corrigeren, maar het geeft ook heel veel voldoening. Ik heb het toch maar even geflikt, voor mijn gevoel ben ik al een heel eind gekomen.
September 2005 Consultatiebureau en snel?
We zijn weer naar het consultatiebureau geweest, en ze zijn weer door de APK.
Davey was 13,0 kilo en 83,5 cm. lang.
Milan 10,7 kilo en 78,0 cm. lang.
En Nikki 11,5 kilo en 79,0 cm. lang.
Ze hebben ook alledrie twee prikken gehad, en dat was natuurlijk even huilen. Maar dat duurde gelukkig maar heel even, en ik kon ze lekker troosten. En nu maar hopen dat ze geen last krijgen van de BMR, want die gaat pas werken na 5 tot 12 dagen.
Het grote voordeel van een drieling zijn, is volgens mij toch wel dat je alles af kan kijken van een ander. Als Milan niet ineens was gaan lopen, dan had Davey ook nog wel even gewacht. Maar omdat hij jaloers was op de aandacht die Milan er mee kreeg, moest hij ook. En Nikki hetzelfde verhaal, broers doen het ook dus kan ze niet achterblijven. Zo gaat het eigenlijk met alles, ze kijken veel van mekaar af.
September 2005 Verhuizen !
Na maanden te hebben gewacht, is ons eindelijk een huis aangeboden van de woningstichting. En dan nog wel het huis waar we helemaal weg van waren. Het is namelijk gelijk naast een school, dus geen gesleep meer met de kids elke morgen. Eerst alles in de auto zetten - bij school alles in de bolderkar - Danny naar binnen brengen - kids weer in de auto zetten - naar huis toe rijden en alles weer naar binnen brengen.
Het huis is perfect voor ons, want alles zit op loopafstand, zelfs de supermarkt. Op 9 November krijgen we de sleutel. Alleen de zolder moet worden omgetoverd in een kamertje voor Danny, maar voor de rest hoeft er niet veel te gebeuren.
We zijn heel erg gelukkig, want we wonen nu in een huis met maar twee slaapkamers. Danny slaapt al vanaf mijn zwangerschap bij ons op de kamer, en de drieling op één kamer. En dan heb ik het nog niet over alle spullen die een drieling met zich meebrengt.
