10-09-2006 Tandarts

Vorige week zijn we met z’n allen naar de tandarts geweest, en dat was voor de kleintjes voor het eerst. Toen we zaten te wachten hebben Davey en Milan de witte muur te pakken genomen met potloden. We waren net elke keer te laat, en toen zat er weer een kras. Toen we naar binnen mochten ben ik eerst op de stoel gaan liggen (Yes, ik had niets!), daarna wilde Danny en die had twee kleine gaatjes en moet dus nog een keer terug komen. Ik vind dit dus heel erg klote, want ik ben heel zuinig op de tanden van mijn kinderen. Daarna klom Milan zelf al op de stoel, en deed heel netjes zijn mond open.

Davey moest natuurlijk ook gelijk daar achteraan, en daar zag de tandarts dat hij twee extra tanden heeft. Ik begrijp nu ook waarom ik niet uit kwam met de gebitgegevens in de boekjes. Die had ik maar weggelegd, in de hoop dat ik eruit zou komen als hij alle tanden had.
Maar er valt nu wel meer op zijn plek. Davey was een hele onrustige baby, en was niet erg makkelijk. Ik heb hem zelfs een keer extra naar het cb gebracht om hem na te laten kijken, maar daar kwam ook niets uit. Ook inbakeren maakte hem niet rustig. Als ik nu terug lees in mijn dagboek, valt me op dat de arts op het cb me vaak heeft gezegd dat zijn tanden eraan kwamen, maar die kwamen uiteindelijk pas nadat hij één jaar oud was. Het mannetje heeft al die tijd last gehad van zijn tanden.

Nikki wilde haar mond niet opendoen voor de tandarts, maar dat hadden we wel verwacht, maar uiteindelijk is het wel gelukt. Met haar en Milan was alles in orde.

Verder beginnen ze alledrie hele verhalen te kletsen, en daar geniet ik enorm van. Zelfs Nikki heeft nu de smaak te pakken.

16-09-2006 Consultatiebureau

Donderdag zijn we naar het consultatiebureau geweest. Toen we binnen kwamen om 11.00 uur zat het vol met moeders en kinderen, en moesten we aan een gewoon tafeltje gaan zitten. Het liep dus enigszins uit, en ik ging met de eerste pas om 12.00 uur naar binnen. Terwijl we eigenlijk moesten om 11.15 – 11.30 en 11.45 uur. Gelukkig gingen Davey, Milan en Nikki lekker spelen en was mijn moeder ook meegegaan.

Nikki ging als eerste met me mee naar de arts, en ze was ontzettend verlegen. Blokjes bouwen wilde ze wel, maar daar bleef het ook bij. Het gesprek ging erg moeizaam, en ik begon me steeds meer te ergeren aan deze arts. Ze was namelijk nieuw, en praatte mij vooral na. Een zinnig antwoord kreeg ik niet en tijdens het eerste gesprek kreeg ze in de gaten dat ik niet blij met haar was. Milan en Davey deden alles wat ze aan hun vroeg, terwijl ik ondertussen mijn best deed om aardig te blijven.

De feiten op een rijtje:

Davey:
26-01-2006 13,0 kg. 86,5 cm.
14-09-2006 14,0 kg. 93,0 cm.

Milan:
26-01-2006 10,8 kg. 83,0 cm.
14-09-2006 12,0 kg. 89,5 cm.

Nikki:
26-01-2006 11,4 kg. 84,0 cm.
14-09-2006 13,1 kg. 89,5 cm.

Ons kleine prematuurtje Milan is nu dus net zo lang als zijn zusje ?
Verder heb ik alleen maar complimenten gekregen, dus ik ben een tevreden mama.

Davey praat steeds beter en steeds meer, en dat maakt hem weer een stuk ouder en wijzer. Hij zegt alles na, en ik kan al een gesprek met hem voeren.

Bij Milan gaat het praten ook heel erg goed, en hij praat vooral heel duidelijk en goed verstaanbaar. Davey kan bijvoorbeeld de “S” niet goed zeggen, dus dat is wel eens gissen.

Nikki deed tot voor twee weken terug helemaal geen moeite om te praten. En als ze al wat zei dat was het niet te verstaan of het leek nergens op. “Lamp” was bijvoorbeeld “pemp”. Maar ze heeft nu ineens de smaak te pakken, en probeert steeds meer na te zeggen, en ook met twee woorden achter elkaar. Ik ben dus heel erg trots op haar, want ze is heel erg verlegen.

Het peuterpuberen heb ik momenteel goed in de hand, alleen Milan heeft zijn nukken. Davey en Nikki zijn er helemaal overheen, en zijn ook duidelijk een stapje verder nu ze weer goed in hun vel zitten. Milan probeert ook “nee!” te zeggen (omdat hij heeft gezien dat Davey en Nikki dat ook kunnen), maar is eigenlijk veel te lief. Als ik vraag of hij bijvoorbeeld mee naar boven gaat, zegt hij steevast “Niet !”, om vervolgens te gaan lachen en snel naar de trap te rennen. Hij doet dus zijn best om mee te puberen, maar het lukt nog niet helemaal, en het is voor ons dus vooral lachwekkend. Maar ik begin wel te merken dat hij gauw boos wordt en huilt om niets. En dat herken ik wel van de andere twee. Hij is duidelijk ook aan het veranderen, maar hij doet het op zijn eigen manier. Maar na Davey en Nikki kan ik hem ook aan, dus kom maar op.

24-09-2006 Dolfinarium

Vandaag zijn we lekker met ons gezinnetje naar het dolfinarium geweest. We hebben genoten van de kinderen, want die vonden het erg leuk allemaal. Vanaf dat ze hun bedje hebben geraakt zijn ze al stil, want ze waren helemaal op.

Terug