Onze 3 kadootjes van moeder natuur

Ik ben per ongeluk en spontaan zwanger geworden. Ik heb heel lang een erge vorm van endometriose gehad, waardoor ik veel hormonen heb moeten slikken. Na 2 jaar behandelen werden de klachten eindelijk minder en kon ik stoppen met de medicijnen. De wens van een kindje hadden we eigenlijk weggeschoven, omdat zo werd mij gezegd mensen met endometriose bijna niet meer zwanger kunnen worden. We waren net een eigen zaak begonnen (Parketzaak) en ik had net een nieuwe baan aangenomen als Office manager bij een projectontwikkelaar in Amsterdam. We hadden ontzéttend zin in onze nieuwe uitdagingen. Debby, mijn dochter van (toen) 7, was al lekker zelfstandig aan het worden en ik had dus weer wat tijd voor mij zelf.

We konden staan en gaan waar we wilden, want al vanaf baby is Debby een heel makkelijk en sociaal kind geweest. Na een tijdje begon ik me weer heel vervelend te voelen. Ik was aldoor heel moe en héél erg misselijk. Ik kon absoluut niets eten, maar ik dacht dat ik gewoon ijzer te kort had. Toen ik in 6 weken 10 kilo afgevallen was en al een week bloed verloor, vond ik dat het tijd was om actie te ondernemen en naar de dokter te gaan. Maar om alles uit te sluiten zou ik eerst wel even een zwangerschaptestje doen. Nou je begrijpt, blauwer kon het stipje niet worden!!! Toen veranderde dus de hele zaak, want ik was zwanger én ik verloor al een week bloed. Dus heb ik mijn behandelend Gynaecoloog gebeld in het OLVG in Amsterdam, wat ik moest doen? Ik moest dus met spoed komen, want ze wilden me direct controleren. Alleen was de gynaecoloog zelf niet meer aanwezig en kreeg ik een assistent met een assistent. (pfoe). Op de echo was inderdaad duidelijk te zien dat ik zwanger was. Alleen schrok de assistent van de assistent op een gegeven moment ergens van, dus ik dacht ojé het heeft 2 hoofden, het leeft niet meer, van dat soort dingen. Er bleek niets aan de hand te zijn, ze zagen alleen maar 2 kindjes!

Natuurlijk was het even schrikken, maar dat was 1 seconde. Leuk, 2 kindjes en zo onverwacht. Oké er moesten wat dingen aangepast worden met mijn werk, maar dat was wel te doen er was immers een heel goed kinderdagverblijf bij ons in het gebouw. Maar dat was latere zorg, nu waren we alleen maar gelukkig en blij. Ik moest het direct aan mijn ouders vertellen en die waren ook waanzinnig blij voor ons. De bloedingen waren vooralsnog niets, maar ik moest gewoon even elke 2 weken terug komen en alles goed in de gaten houden. Alles ging goed, misselijkheid werd minder en ik voelde me erg blij en gelukkig. Ook Debby vond het heel erg leuk, want die was natuurlijk al 7 jaar alleen geweest. Bij de 3e controle kreeg ik een echo bij een echte echoscopiste, zij ging kijken (de baby's waren nu 12 weken) of alles goed ging met de kindjes en hoe groot ze waren. Alles zag er goed uit, maar ze ging toch even de gynaecoloog halen want die moest ook maar even kijken. Mijn man en ik schrokken toch wel even, want waarom moest hij ook even kijken. En zij zelf keek ook nogal zorgelijk. De gynaecoloog keek even en ik vroeg of alles goed was met de kindjes. Alles was prima, hij zag er alleen nóg een kindje achter zitten!!! Nou, toen was ik blij dat ik al zat. Dit moest ik echt even verwerken, 3 kindjes in mijn buik! Alle praktische problemen schoten door mijn hoofd, auto, waar laat ik ze, hoe ga ik dat doen met mijn werk, hoe ga ik dat doen thuis?

Nee, ik wist niet of ik het echt leuk vond........... Maar ook dat duurde maar even, ze lieten ons even alleen om het te verwerken. Mijn man's eerste reactie was "Lachen!", hij was direct al heel positief en blij. Er is bij ons eigenlijk nooit gesproken of we ze alledrie wilden houden. Niet door ons en niet door de gynaecoloog. Ze waren er en we hoopten dat ze bleven. Mijn verdere zwangerschap is perfect verlopen, behalve dat ik mijn schoenen niet meer zelf dicht kon maken of op het laatst ongeveer uit bed getakeld moest worden. Ik heb een heerlijke zwangerschap gehad en ik besef nu door de verhalen om me heen van andere meerlingouders, dat dat ook anders had kunnen zijn. Doordat ik natuurlijk ongeveer elke 2 weken voor controle moest komen, konden ze de kindjes goed in gaten houden. In de 32ste week zagen ze dat Daantje niet ze goed meer groeide. Daan en Dyon zijn 1-eiïg en deelden 1 placenta, dus is besloten om geen risico's te nemen en werd ik opgenomen in het OLVG in Amsterdam. Elke dag werd 2x per dag naar de harttonen geluisterd. Na 3 dagen, werd duidelijk dat Daan toch niet meer zo groeide en werd besloten dat op zaterdag de jongens met een keizersnee geboren zouden worden. Dus mocht ik donderdags naar huis omdat ik me heel graag wilde voorbereiden op wat komen ging en het ging op zich goed met de kinderen en er waren geen risico's. Vrijdags zou ik in de avond terug komen en zaterdags ging het dan echt gebeuren. Alleen op de terugweg naar huis werd ik gebeld door de assistent van de gynaecoloog met het verzoek terug te komen, want het ging vrijdag al gebeuren. Maar ik had me voorbereid op zaterdag, dus heel eigenwijs heb ik nee gezegd en in paniek mijn eigen gynaecoloog opgebeld. Die was ziek en kon mij dus niet helpen, toen kreeg ik de gynaecoloog die mijn endometriose heeft behandeld en hij beloofde dat als ik gewoon de volgende dag om een uur of 10 zou komen hij de operatie om 13.00 zou doen. En dat was een enorme geruststelling voor mij. Ik kon dus gewoon thuis slapen, wat ik zo graag wilde. Nog 1 nachtje met zijn 3-en zijn en samen relaxen. De volgende dag in alle rust naar het ziekenhuis gegaan (Debby was bij oma) en daar rustig alles voorbereid. Om 12.00 werd ik opgehaald om naar de O.K. te gaan, want ik was eerder aan de beurt. Toen ging eigenlijk alles in een roes. Ik had niet eens de tijd om zenuwachtig te zijn. Iedereen was ook zo aardig en geruststellend.

Eerst kreeg ik een ruggenprik en daarna mocht Daan ook binnenkomen. Een stagiere had aangeboden om alles te filmen, zodat ik het ook terug kon zien.

Er stonden wel 25 man om me heen. 2 gynaecologen met 5 assistenten, 3 kinderartsen, 2 anesthesisten, en wel 10 man verplegend personeel. Buiten stonden ook nog allemaal mensen die de bevalling volgden. Gezellig hoor, het leek wel een café. Als 1 e werd Dylan geboren met een gewicht van 2220 gr., daarna Daantje met een gewicht van 1500 gr. en toen Dyon met een gewicht van 1840 gr.

De jongens werden eerst nagekeken en gingen toen naar de couveuse afdeling, ik heb ze maar even vluchtig gezien en alleen Daantje een kusje kunnen geven. Wel heb ik Daniël er achteraan gestuurd, zodat er geen baby's verwisseld konden worden. Daar was ik namelijk nogal bang voor. Deze ervaring vond ik op zich niet prettig, ik zag de baby's als laatste en moest als het ware door Daan aan mijn jongens “voorgesteld” worden en op de hoogte gebracht worden van hun wel en wee. Dit is duidelijk het verschil tussen een keizersnee en een normale bevalling. Met Dylan ging alles goed, een beer van een knul en hij wilde alleen maar slapen. Daantje was heel klein en een beetje geel dus hij moest onder de lamp en warm gehouden worden. Dyon had het 't zwaarst die had moeite met ademen en had een virus opgelopen. Ik had ook de meeste moeite om me te hechten aan hem, ik mocht hem ook niet vasthouden omdat hij ziek was en het daarom een te grote belasting voor hem zou zijn. Dat vond ik heel erg, hij zag heel grauw, had overal plakkers en een infuus in zijn hoofdje. Ik was doodsbang dat het mis met hem zou gaan. Midden in de nacht heb ik een gesprek aangevraagd met de kinderarts en die stelde mij gerust. Het was niet levensbedreigend, hij voelde zich gewoon niet lekker. Ze zouden hem een antibioticakuur geven en dan zou het snel beter met hem gaan. De volgende morgen ben ik direct naar hem toegegaan en heb gezegd dat ik hem bij me wilde. Gelukkig was er nu een zuster die het absoluut met me eens was en zo had ik mijn kleine man voor het eerst vast. Ik heb toen 2,5 uur met zijn blote lijfje tegen de mijne gezeten. En sinds die tijd ging hij met grote sprongen vooruit! De antibiotica sloeg ook heel goed aan. De mannen groeiden als kool en na 2 weken mocht Dylan, inmiddels 2500 gram naar een gewoon bedje. Daar kon Debby eindelijk een broertje vasthouden. Na een paar dagen volgde Dyon en daarna Daan. Al met al hebben ze drie weken in het ziekenhuis gelegen. Wat ik op zich niet erg lang vond. Mede door de goede zorg en begeleiding van het personeel van het OLVG is alles heel goed verlopen.

Na 3 weken had ik het hele stel thuis en begon het pas echt.

De jongens waren nogal onrustige baby's en huilden veel. De hulp van de thuiszorg liep absoluut niet. Ik kreeg hele onervaren meisjes die mij moesten helpen met het verzorgen van de baby's. Het resultaat was; dat mijn ouders er van 's ochtends 8:00 tot 's avonds 23:00 uur waren om mij te helpen met de jongens. Na 3 maanden aanmodderen met de thuiszorg, was voor mij de maat vol. Ik liep op mijn tandvlees door gebrek aan slaap en rust. De jongens huilden nog steeds heel veel en ik ging wel 10x per nacht mijn bed uit. Ik heb toen mijn huisarts gebeld en overstuur mijn situatie uitgelegd. Gelukkig nam hij mij serieus, want de jongens werden opgenomen in het ziekenhuis. Dit voelde als een gigantisch falen. Ik kon mijn kinderen niet verzorgen. Gelukkig ben ik me er nu van bewust dat ik er heel goed aan heb gedaan, anders had het misschien uit de hand gelopen. De huisarts en de kinderarts in het OLVG hebben er toen voor gezorgd dat de thuiszorg de ernst van de zaak inzagen en kreeg ik gecombineerde hulp. Dus mensen die zowel voor de kinderen mochten zorgen en in het huishouden hielpen. Dat was een hele zorg minder en sinds die tijd ging het stukken beter. Toen de jongens een jaar werden kreeg ik een vaste hulp en die heb ik nog steeds. De uren zijn wel minder en we gaan verder met afbouwen, maar het is fijn om een vast iemand in je gezin te hebben. Dit brengt een stukje rust in ons altijd drukke gezin. Ook voor de jongens, die inmiddels flink éénkennig zijn. Ook heb ik buiten de huishoudelijke hulp, gespecialiseerde gezinszorg toegezegd gekregen van het Rio. Deze mensen (GGV) gaan samen met jou kijken hoe je de dingen zelfstandig aan kunt pakken en je dus weer op eigen benen kunt staan.




Ik ben coordinator van de werkgroep drielingen van de NVOM. Dit is het email adres van de werkgroep. drieling@nvom.net  

Diana Bulder (diana-d6@planet.nl )
Http://d6.peutersite.nl