16 Januari 2004 kregen we van de gyneacoloog te horen dat er drie baby's in mijn buik zaten, ik was toen 9 weken zwanger.

We hadden wel rekening gehouden met een tweeling, maar alleen omdat het in de familie voorkomt. De gynaecoloog vertelde ook gelijk dat het er drie waren. Niet even voorbereiden of zo, hij stond er zelf van te kijken dat hij ze meteen alledrie in beeld had, zei hij later. Vandaar dat hij het er meteen uitflapte. William stond te staren naar de monitor en ik kreeg een hele rode kop volgens hem.

Het was voor ons best wel even schrikken, en we zagen gelijk al veel problemen. Hoe lang zal ik in het ziekenhuis komen te liggen, hoe groot zullen de baby's zijn, en hoe lang zullen ze in een couveuse moeten liggen, en wat houden ze daar dan weer aan over, en hoe gaan we dit financieel doen...
En wat vooral door mijn hoofd spookte, was Danny (mijn oudste zoon), hoe gaat hij dit allemaal bolwerken, en het idee dat ik hem straks veel minder aandacht kan geven deed me pijn. Maar na een week waren we aan het idee gewend, en lieten we alles maar op ons af komen. En waren deze kleintjes meer dan welkom.

Het verklaarde wel een hoop. Mijn broeken die echt niet meer pasten, en de extreme vermoeidheid. En ondertussen was ik maar bang dat er iets mis was. Maar het zat "driedubbel" goed.

We hebben hele leuke reacties gehad. Iedereen dacht dat we zouden vertellen dat het twee baby's zouden zijn, maar drie verwacht natuurlijk helemaal niemand.

De hele zwangerschap heb ik prima doorlopen. Oké, veel gelopen heb ik niet meer op het laatst, maar ik mocht niet klagen. Toen ik vijf maanden zwanger was sliep ik beneden, omdat ik in het bed van de thuiszorg rechtop kon slapen. En traplopen deed ik alleen maar om mezelf te douchen. Mijn bloeddruk werd wel steeds hoger, maar niet verontrustend. De baby's groeide als eenlingen, dus dat was perfect.

Er werd een keizersnee gepland op Donderdag 29 Juli, en ik zou dan 36 weken en 3 dagen zwanger zijn. Maar dat zou ik niet meer gaan redden.

Woensdagavond 21 Juli verloor ik helder bloedverlies en heb ik gelijk het ziekenhuis gebeld dat we er aan kwamen. Daar aangekomen hebben ze me aan de ctg-scan gelegd en de baby's deden het gewoon goed. Het bloedverlies was inmiddels al minder geworden. Voor de zekerheid moest ik die nacht blijven. De volgende morgen kwam mijn eigen gynaecoloog bij me kijken, en wilde nog even een echo maken, daarna mocht ik wel weer naar huis !!! Toen ik daar even later dus lag, bleek dat de onderste baby ineens wel met zijn hoofdje naar beneden lag en een natuurlijke bevalling ter sprake kwam. Na een uitgebreid onderzoek bleek dat ik 3 cm. ontsluiting had, dus dat was een rede om de bevalling op gang te brengen. Het was 11.00 uur dus hij kon makkelijk alle artsen bij elkaar trommelen, want als ik midden in de nacht zou beginnen dan werd dat een stuk moeilijker. Het was wel heel raar dat ik die dag zou gaan bevallen, want ik dacht dat ik gewoon naar huis zou gaan die dag.

Bij de verloskamer moest ik even wachten, en een verloskundige leende me haar telefoon want ik had nog geen kans gekregen om William te bellen. Ik had hem 's morgens nog gesproken en gezegd dat ik vandaag weer gewoon naar huis mocht, maar nu kon ik hem vertellen dat we deze dag drie baby's zouden krijgen.

Op de verloskamer werd de ctg-scan aangesloten, zodat ze de baby's goed in de gaten konden houden. De bedoeling was om de vliezen te breken en mij aan de weeënopwekkers te leggen. Maar de vliezen wilde niet breken, en op het echo-apparaat zagen ze dat de onderste baby ineens weer was gedraaid. Ze zagen zelfs een navelstreng ervoor zitten, dus werd er toch weer gesproken over een keizersnee. Het was inmiddels rond 14.00 uur toen we te horen kregen dat de operatiekamer om 16.30 uur vrij was en ze dan de keizersnee uit konden voeren.

De tijd vloog voorbij en ik werd klaargemaakt voor de operatie en naar de O.K. gebracht. Daar hing een heel gezellig sfeertje en het was duidelijk dat iedereen erg blij was om bij een drieling bevalling te zijn. De ruggenprik viel heel erg mee, en was net een speldenprikje.

William kwam naast me zitten en toen konden ze beginnen. Bijna meteen hoorde we gehuil en werd er gezegd: "Het is een jongen!" Ik vond het heerlijk om hem te horen huilen, en toen ze hem meenamen hoorde ik gelijk alweer "Nog een jongen!" Bij de derde zeiden ze: "En dit is een meisje!". De tijden van de geboorte waren: 17:05.00 uur 17:05.30 uur 17:06.00 uur. In één minuut waren drie baby's op de wereld gezet !!!

William is toen naar de baby's toegegaan, en daar mocht hij ook de navelstrengen doorknippen. Baby 1 kreeg wat extra zuurstof omdat hij veel te snel ademde, maar dat was maar heel even nodig. De andere twee deden het gelijk heel erg goed, en na de eerste check-up werden ze alledrie in de transport couveuse gelegd. Voordat ze naar de kinderafdeling werden gebracht, mocht ik ze even bekijken, en dat is dan ook het eerste beeld wat ik van mijn kinderen heb. Met z'n drieën op een rij in de couveuse. O, wat voelde ik me trots.

Om 19.30 uur mocht ik mijn kinderen bekijken, ik had ze al wel op een foto gezien, die ze hadden gemaakt op de couveuseafdeling. Ik kon mijn ogen niet van ze afhouden, en was zo blij dat alles zo goed ging. Helemaal geen slangetjes of enge draadjes, alleen maar een controle voor de hartslag. Dit had ik niet durven dromen, ze waren immers nog maar 35 weken en 3 dagen. En daar lagen 3 baby's van 3220 gram (Davey), 2625 gram (Milan) en 3195 gram (Nikki). Toen William en ik goed kennis hadden gemaakt, is Danny er ook bij gekomen. En hebben we hem als eerste verteld hoe de baby's zouden gaan heten.

De volgende dag lagen ze alledrie in een gewoon bedje, en na een paar dagen mochten ze bij mij op de kamer staan.

De hele zwangerschap heb ik me vaak zorgen gemaakt of alles wel goed zou komen, en zag mezelf al maanden in het ziekenhuis vertoeven. Ook de keizersnee, waar ik best wel tegenop zag, viel me heel erg mee. De gynaecologen waren ook heel erg tevreden, en hebben later aan mijn bed nog gezegd dat de hele zwangerschap en bevalling uitzonderlijk zijn geweest. Het was voor hun ook een hele ervaring, want een drieling zwangerschap en geboorte gebeurd niet vaak in dit ziekenhuis. Na 5 dagen (27 Juli) mochten we met z'n allen naar huis.