In het begin moet je regelmatig naar het consultatiebureau of kinderarts.

Je weet nooit hoe het gaat verlopen, want één kind kan het bezoek behoorlijk in de war schoppen. En zeker als er prikken gegeven moeten worden kan het verkeerd uitpakken. Maar als je zelf rustig blijft, dan ben je al heel goed op weg.

Probeer in ieder geval genoeg mensen te vinden die met je mee willen gaan. Wij gingen in het begin vaak met drie volwassene zodat we allemaal één baby onder onze hoede konden nemen, dit was wel het fijnst. We moesten er dan wel met twee auto's heen, maar ik vond het ook altijd een leuk uitje. En het was ook erg leuk, om de soms kersverse moeders te laten schrikken door met drie baby's binnen te komen.

Wij gingen meestal met z'n tweeën naar binnen toe en de derde baby bleef dat nog in de wachtruimte met een volwassene. Als de eerste baby klaar was, dan wisselde we ze om. Die baby werd dan gelijk weer aangekleed en kreeg een flesje melk. Als de tweede klaar was dan mocht deze ook aangekleed worden. En als de derde ook het flesje leeg had dan konden ze weer mee in de auto. Thuis konden ze dan gelijk naar bed toe, meestal sliepen ze al bijna in de auto, met die volle maag.

Toen ze nog heel klein waren hebben ze extra grote omslagdoeken gekregen, en die waren ideaal voor de bezoeken naar het consultatiebureau of kinderarts. Toen ze groter werden en zelf gingen lopen, trokken we ze badjassen aan.

Tip: Begin een week van te voren met het maken van een briefje. Per kind kan je dan elke keer opschrijven wat je wilt vragen. Als je dat op het laatste moment moet doen, weet je het niet meer.

Tip: Probeer een oppas te vinden voor de grote broer of zus, want die moeten veel te lang wachten, en gaan dan bijvoorbeeld keihard autorijden langs de kleine kinderen.

Als je dit allemaal niet ziet zitten kan je het consultatiebureau ook vragen om bij jou thuis te komen. In veel gemeentes is dit geen probleem.